kırmızı hayatlardı
rüzgârından öptüğümüz
ama nasıl aşklardı
hasretine öldüğümüz
gözlerimizde
esen karanfil
düşmeden
tuttuğumuz tohum
boğmadan
gözyaşında
saksıda
büyüttüğümüz
ey
rüzgârın çürümeyen eli
savur
tohumlarımızı
kök
olsun nadide ormanlarda
güneşi
örttüğümüz
kesemesin bir daha balta
sevemesin
rüzgârı
ah
rüzgârın g-ören gözü
ördükçe
özgürlüğümüz
…………
Emine
Başa
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder