ŞİİR - KAPLUMBAĞA

engellerini koyan bütün yolların
sesini de alır kenarda yürüyen kaplumbağaların
rüzgardandır sırtındaki evinin duvarı
bilmez engelkoyucu çölün o rüzgarda kımıldadığını
yetişemez sanır koşarken vaha kurutmaya
hem ne işi var kaplumbağanın çöl kumuyla?
 
yorulur ve uzanır vahakurutucu içinin çölüne
düşünde görürken bir damla suya yüreğini sattığını
sakince estiği duvarlardan rüzgar çıkarır başını
    

karışır çöl
ıssızlık sessizliğe, sessizlik kimsesizliğe kıyar
kum atarken kendini oradan oraya
su emir verir yeşil orduya, vaha seslenir
bütün kaplumbağalar içeri
 

şimdi bunun neresi yalnızlık?
neresi bağırdığını yutan ıssızlık?
hadi tut sırtımın ortasındaki bin yıllık halkayı
   ............................
emine başa