ŞİİR - MUM, GÜL VE MARTI

 dibine çöktü mum yakılınca kalbinin ortasından

ölmeye hazırdı çarpmasaydı gülün gülüşüne

biraz daha yaşamalı'ya sarıldı gölgesinde öyle bir dans

soyunuyordu gül dallarından kıpkırmızı ve utanmaz

yakışsın diye ayrılığa ayaza bıraktı mum akanlarını

nasılsa gölge yanıyordu sarsılıp sarsılıp yaşamaktan

 

Lâ Comparsita'ya durdu hayat düş yoksulu nabzından

ben de ölmeye hazırdım bakmasaydım martının  gözlerine

biraz daha yaşamalı'ya sarıldım denizimde öyle bir kanat

göç ediyordu martı kıyılarımdan mahçup ve çırpınarak

yakışsın diye ayrılığa ayaza bıraktım ekmek ufaklarını

nasılsa deniz yanıyordu sarsılıp sarsılıp yaşamaktan

 

ah mum ve gülün sevişip tutuştuğu yerde sönüyor aşk üfleyen

soğuyor bir krater ağzında, ağzının kıyısında Lâ avuntusuz

Comparsita göç yollarında arıyor karanlık uçurumlarını abdal

denizim çekiliyor bütün limanlarından, çukurlarım magmalaşmış gül

ah gül, bir tas su yok uğurlamaya, kuruyorum aşk soluyan ciğerlerimden

akçıl bir gök düşüyor martımın kanatlarından kıyılarım parça parça kül

 

ölmeye hazırdık dokunmasaydık küllerin yüreğine

biraz daha yaşamalı'ya sarıldık mahşerimizde öyle bir  isyan

.................... 

Emine Başa